Le Vinyle Club Winyl Le Winyl Club Varua - Quinzequinze

Rzeczywiście, odkrywamy nową generację utalentowanych artystów, którzy nie tylko tworzą muzykę, ale mają ambicję opanować formę i treść w globalnym procesie kreatywnym.
Tak jest w przypadku QuinzeQuinze, kolektywu pięciu muzyków, którzy jednocześnie są inżynierami, wideoartystami i grafikami! To właśnie na ławkach szkoły designu w Amiens w 2013 roku nasi bohaterowie się spotkali i przyjęli tę enigmatyczną nazwę, rozprzestrzeniając co dwa tygodnie interaktywne wizualizacje 3D, będące owocem ich nieograniczonej wyobraźni!

Ale to przede wszystkim muzyka pozwoliła im wyrazić swoje specyfiki i komplementarność, w szczególności dzięki dwóm członkom: Ennio Neagle i Tsi Min Siu, którzy przybyli prosto z Polinezji Francuskiej. Razem z Robinem Morisse Mac Leanem i jego bratem Marvinem oraz Julią Dell'Angelo tworzą niezwykły kwintet.
W 2018 roku postanowili wydać krótkometrażowy film muzyczny o długości piętnastu minut, który opowiada o narodzinach świata, tak jak przedstawiają to tahitańskie legendy, w towarzystwie ścieżki dźwiękowej pod tytułem Nevaneva, która staje się ich pierwszym E.P. Dwa lata później ujrzał światło dzienne nowy album czterech utworów: Le Jeune, zmasterizowany przez Alexa Gophera, jednego z przedstawicieli french touch lat 90. i 2000. Tytułowy utwór to oskarżenie o przeprowadzanie testów nuklearnych przez 30 lat w Polinezji i ich konsekwencje: wzrost liczby zachorowań na raka w tym regionie! Inny utwór z tego ostatniego, „Bolero”, zostanie zremiksowany przez innego giganta deep house z tamtych czasów: Dj Deep.

Na bazie tych pierwszych udanych doświadczeń, nasi samoucy muzycy zabrali się za stworzenie mini albumu, który ukazał się na początku 2022 roku pod nazwą: Vãrua. Oznaczający "ducha" w tahitańskim, jest także korzeniem słowa "vãrua'ino", używanego do opisywania złych duchów oraz wszelkich zjawisk pogodowych i kosmicznych. Dusza Tahiti jest wszechobecna, ale daleko nam tutaj do wizji Epinela czy staromiejskich pocztówek. Czy to w muzyce, czy w tekstach, mówią sami: "chcemy bawić się kodami", a ich silnikiem jest chęć eksperymentowania.
Eteryczne głosy śpiewają po francusku w utworach „Le soleil”, „Le Bleu” i „Te tiare”, po angielsku w „Muse”, „Les restes”, a po tahitańsku w „Hotu Painu” i „Tapu Te Po”, inspirowani Orero, tradycyjną sztuką oratorską, w sposób polifoniczny (nazywaną himene tavaras) lub czasami w sposób lekki i dyskretny, niczym westchnienie. Muzycznie, to'ere, perkusje wysp Polinezji, są prawdziwą nicią przewodnią, która przeplata się pomiędzy rytmami czasami zdeformowanymi a tajemniczymi i hipnotyzującymi harmoniami elektronicznymi.
Mówiąc o „muzyce klimatycznej”, aby opisać produkcje będące prawdziwym wezwaniem do podróży i oderwania się od rzeczywistości, grupa przywołuje opowieści zarówno ancestralne, jak i bardziej współczesne. Na początku jesteśmy zdezorientowani tym połączeniem nowoczesności i tradycji, które może wydawać się dziwne, ale szybko staje się znajome.

W każdym razie, fani zespołu i krytycy z niecierpliwością czekają na wydanie prawdziwego pierwszego albumu, który powinien umożliwić QuinzeQuinze poszerzenie swojego publiczności i uzyskanie zasłużonej popularności. My w każdym razie, nie możemy się doczekać!

Arnaud Brailly