Le Vinyle Club Winyl (Edycja Limitowana - Żółty) The End Of Comedy - Drugdealer

Już jest lato, a co lepszego w tym „po koronawirusowym świecie” niż zanurzenie się w słodkim albumie, który przywodzi na myśl kalifornijskie plaże i kwaśne koktajle.
Le Vinyle Club wypuszcza limitowaną edycję właśnie dla was, albumu, który doskonale wkomponuje się w wasze długie letnie wieczory.

The End of Comedy to projekt kolektywu stworzonego przez kalifornijskiego muzyka Michaela Collinsa, który zdobył „oszałamiające” imię sceniczne. Drugdealer nie sprzedaje niczego nielegalnego, ale zasługuje na uwagę, zbierając nową kalifornijską scenę indie pop, w szczególności towarzystwo Maca De Marco.
Tylko dla tej festiwalowej i relaksującej atmosfery nasze uszy zanurzają się w psychodelicznym popie, który jest jednocześnie bardzo współczesny, popychając nas w kierunku pożądania, którego tak bardzo potrzebujemy w tym momencie.
Zamykamy oczy, wyobrażamy sobie, że jedziemy kombi w kierunku Long Beach, deski surfingowe w bagażniku.
Za tą opanowaną coolnością kryje się utalentowany muzyk, Michael Collins, były członek Run DMT i Salvia Plath, dawny mieszkaniec wschodniego wybrzeża, który na przełomie lat 2000-nych dał się uwieść kalifornijskiej fali. W Los Angeles, gdzie osiedlił się w 2009 roku, spotyka pewnego Ariel Pink, który zresztą udział wziął w The End of Comedy w utworze Easy to Forget. Wiadomo, że Ariel Pink miał wpływ na kalifornijską scenę indie lat 2010-tych, a Michael Collins postanowił podążać tą ścieżką.

The End of Comedy wychodzi w 2016 roku i wyróżnia się prostotą oraz powrotem do źródeł, którego folk pop z USA potrzebował. Między psychodelicznym popem a lo-fi, Drugdealer dokonuje znakomitego debiutu z tym pierwszym projektem.
Z jazzy „nowojorską” otwarciem, The End of Comedy zabiera nas na zachodnie wybrzeże już przy drugim utworze, „The Real World”, z o wiele cieplejszym brzmieniem, jakby podróż miała być „prawdziwym światem”, jak w przypadku ptaków wędrownych. Muzyka Drugdealer brzmi świeżo, ponieważ jest bardzo dostępna, przypominając ciepło kalifornijskiego popu lat 70-tych, czasami Fleetwood, czasami Beach Boys, idealna ścieżka dźwiękowa na słynną „złotą godzinę” na plaży… Album jest słoneczny, ciepły i kończy się również bardzo jazzy instrumentalem, zwieńczonym gigantycznym wybuchem śmiechu muzyka, jakby trzeba było wiedzieć, jak wrócić na wschodnie wybrzeże, pewnego dnia… Koniec dobrych rzeczy, The End of Comedy, wszyscy powinniśmy powiedzieć, że to może się skończyć pod koniec sierpnia, kiedy już zadzwoni dzwon na wakacje…

Marie Laure